MIEDŹ

Należy do pierwiastków niezbędnych do prawidłowego rozwoju człowieka. Spełnia ona ważną rolę w syntezie hemoglobiny oraz wchodzi w skład niektórych enzymów.
Zwiększone ilości miedzi mogą jednak wpływać niekorzystnie na organizm, powodując m.in. uszkodzenia cewek nerkowych, co jest przyczyną białkomoczu, cukromoczu, a także mocznicy; uszkodzenia wątroby czy mięśnia sercowego. Wskutek katalizującego wpływu na utlenianie nienasyconych kwasów tłuszczowych – niezbędnych człowiekowi – przypisuje się miedzi rolę czynnika wywołującego miażdżycę. Nadmiar miedzi blokuje aktywność wielu enzymów niezbędnych do życia. Uważa się również, że może wywołać anemię wskutek blokowania syntezy hemu, a także wykazuje działanie drażniące na błony śluzowe przewodu pokarmowego i błony układu oddechowego.

Człowiek zdrowy ma tysiące marzeń.
Człowiek chory – tylko jedno.

Miedź i jej związki trafiają do wód wraz ze ściekami przemysłowymi, pochodzącymi z kopalni rudy miedzi, z zakładów wzbogacania rudy, galwanizerni, przemysłu barwników, włókien sztucznych oraz zakładów produkujących pestycydy – tzw. fungicydy miedziowe.
Wykazano również, że środowisko skażone metalami ciężkimi, m.in. miedzią, oddziałuje negatywnie na rozwój psychiczny człowieka. Długotrwałe narażenie na niewielkie nawet dawki metali może doprowadzić do niebezpiecznych – zwłaszcza u dzieci – następstw
w zakresie funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego, takich jak: zahamowanie rozwoju, stany lękowe, pobudzenie ruchowe, zaburzenia wzroku.
Wraz ze wzrostem stężenia metali ciężkich we krwi u dzieci (np. rejon Miasteczka Śląskiego) zmniejsza się iloraz inteligencji, a na terenach zanieczyszczonych przez przemysł ponad trzy razy więcej dzieci jest opóźnionych umysłowo.

Choroby:

– blokowanie procesów enzymatycznych,
– uszkodzenie cewek nerkowych:
– białkomocz,
– cukromocz,
– mocznica,
– uszkodzenie wątroby i mięśnia sercowego,
– działanie drażniące na błony śluzowe przewodu pokarmowego i oddechowego,
– miażdżyca,
– anemia,
– negatywny wpływ na rozwój psychiczny człowieka, zwłaszcza dzieci:
– zahamowanie rozwoju,
– stany lękowe,
– pobudzenie ruchowe,
– zaburzenia wzroku.